شعری از پابلو نرودا

شعری از پابلو نرودا

بانو

تو را بانو نامیده‌ام

بسیارند از تو بلندتر، بلندتر.

بسیارند از تو زلال‌تر، زلال‌تر.

بسیارند از تو زیباتر، زیباتر.

اما

بانو

تویی

از خیابان که می‌گذری

نگاه کسی را به دنبالت نمی‌کشانی.

کسی تاج بلورینت را نمی‌بیند،

کسی بر فرش سرخِ زرین زیر پایت

نگاهی نمی‌افکند.

و زمانی که پدیدار می‌شوی

تمامی رودخانه‌ها به نغمه درمی‌آیند

در تن من،

زنگ‌ها آسمان را می‌لرزانند،

و سرودی جهان را پر می‌کند.

تنها تو و من،

تنها تو و من، عشق من،

به آن گوش می‌سپریم.

منبع

هوا را از من بگیر خنده‌ات را نه!

پابلو نرودا

ترجمۀ احمد پوری

نشر چشمه