کافر دل به یاد استاد محمدرضا شجریان

کافر دل به یاد استاد محمدرضا شجریان

برکت از کومه رفت

رستم از شانومه رفت:

تو هوا وقتی که برق می‌جّه و بارون می‌کنه

کمون ِ رنگه به ‌رنگش دیگه بیرون نمیاد،

رو زمین وقتی که دیب دنیارو پُرخون می‌کنه

سوار ِ رخش ِ قشنگش دیگه میدون نمیاد.

 شبا شب نیس دیگه، یخ‌دون ِ غمه

عنکبوتای ِ سیا شب تو هوا تار می‌تنه.

دیگه شب مرواری ‌دوزون نمی‌شه

آسمون مثل ِ قدیم شب‌ها چراغون نمی‌شه.

غصه‌یِ کوچیکِ سردی مثِ اشک 

جایِ هر ستاره سوسو می‌زنه،

سر ِ هر شاخه‌یِ خشک

از سحر تا دلِ شب جغده که هوهو می‌زنه.

دلا از غصه سیاس

آخه پس خونه‌ی ِ خورشید کجاس؟

احمد شاملو