با ما همراه باشید

یادداشت

نامه‌ای سرگشاده به وزیر علوم و وزیر فرهنگ

منتشر شده

در

نامه‌ای سرگشاده به وزیر علوم و وزیر فرهنگ

نامه‌ای سرگشاده به وزیر علوم و وزیر فرهنگ

با سلام

به عنوان عضوی از جامعۀ ادبیات که از وضع موجود دانشگاه‌ها در این رشته ناراضی هستم، می‌خواهم به جای سنگ انداختن به تاریکی، فانوسی را با شما در میان بگذارم.

ما چرا ادبیات می‌خوانیم و به چه امیدی تا مقطع دکتری پیش می‌رویم؟ چون باورمان این است ادبیات می‌تواند انسان‌هایی کاملاً انسانی بسازد. انسان‌هایی شاد، پر امید، ساعی با روح‌هایی زیبا که می‌توانند آموخته‌ها و بینش روشن خویش را در جامعه ترویج دهند. باورمان این است ما برای رشد و بالندگی باید داشته‌های خودمان را ببینیم، آن‌ها را جدی و کافی قلمداد کنیم و از امکانات خودمان به بهترین و خلاقانه‌ترین روش‌ها بهره بگیریم.

از آنجا که معتبرترین جایی که می‌شود به تغییرات بنیادین در آن دل خوش داشت دانشگاه است، پیشنهادم این است که در کنار ادبیات محض که دانشجویان با علاقه انتخاب می‌کنند و بی‌علاقه و دلزده از آن فارغ التحصیل می‌شوند، یک رشتۀ ادبیات خلاق در زمینه‌های مختلف (شعر، داستان کوتاه، رمان، رمان کودک و نوجوان، شعر کودک و نوجوان، نقد با رویکرد، نقد بدون رویکرد، اصول ترجمه، صداپیشگی و دکلمۀ اشعار و ادبیات انگیزشی) ایجاد کنید.

اصلا منظورم این نیست که صرفاً از دانش آموختگان دکتری ادبیات در این زمینه بهره بجویید، زیرا این کار می‌تواند باعث کتاب سازی شود و دانشگاه را در مسئلۀ بغرنج سال‌های اخیر خود باقی بگذارد (مانند مقاله علمی‌پژوهشی سازی که عملا جز ارتقا سازمانی، غالباً نه مطلقاً، به کار دیگری نمی‌آیند)

منظورم این است با رشته‌ای که به ادبیات آفرینشی و ملزومات آن می‌پردازد درِ دانشگاه را روی هنرمندترین افراد این سرزمین باز کنید. اجازه بدهید نویسندگان و شاعران خوب، منتقدان ادبی و فعالان حوزۀ کودک وارد دانشگاه شوند. چرا خیلی از افراد را فقط به یادبودی پس از مرگ ایشان تقلیل دهیم؟ چرا از نیروی تابان و نبوغ ایشان چراغ افروزی نکنیم و نگذاریم زندگی جوانان را به زندگانیِ پر شور و اشراقی بدل سازند؟

اجازه بدهید ادبیات قدرت حقیقی‌ و جذابیتش را  در ساختن انسان‌های آگاه و آرمان‌گرا نشان دهد. طبیعتا وقتی جوّی به وجود آید که دانشجو برای دیدار با استادان هنرمندش لحظه‌شماری کند و عشق در میان آید، کتاب‌های معتبر و نیرومندی در هر زمینه تولید خواهد شد و اعتماد مردم به آنچه خود داریم و به ادبیات خیره‌کننده ما دوباره جلب خواهد شد.

وفور کتاب‌های شعر و داستان که هر سال توسط جوانان نو قلم منتشر می‌شود (فارغ از کیفیت پایین بسیاری از آن‌ها) از عشقی عمیق به ادبیات این سرزمین خبر می‌دهد. عشقی که اگر در سایۀ آموزش‌های درست هدایت شود به محصولی بی‌نظیر و حس عزت نفس و اعتماد به نفس فرد ایرانی خواهد انجامید.

امیدوارم با انگیزه و عشق به تغییر شرایط، بهترین اتفاق‌ها را برای فرهنگ غنی ایران رقم بزنیم.

آیدا گلنسایی

دکترای زبان و ادبیات فارسی

نامه‌ای سرگشاده به وزیر علوم و وزیر فرهنگ

مطالب بیشتر

  1. تن به نیستی و انکار دادن اول نابودی یک ملت است
  2. خلاصه‌ای از مقدمۀ بوستان سعدی به قلم دکتر یوسفی
  3. داریم به سمت داروینیسم اجتماعی می‌رویم
  4. از عارف قزوینی تا وضعیت مقاله‌های علمی در رشتۀ ادبیات
  5. خروجی‌های دانشگاه ادبیات شاعر و ادیب می‌شوند؟

 

 

 

 

ادامه مطلب
1 دیدگاه

1 دیدگاه

  1. کلنگ

    9 فوریه 2020 در 9:28 ب.ظ

    قطعا و بدون هیچ شکی می دانم که اگر این ها (شعر، داستان، رمان، صداپیشگی و…) وارد ساختار آموزش بشوند از ارزش آنها کاسته می شود و نه تنها باعث رشد نمی شود بل بیش از پیش بانی سقوط آنها می شود، بنده به عنوان انسانی عادی و بدون هیچ مدرک تحصیلی می گویم تنها چیزی که نیاز است توجه و بها دادن به علاقه مندان آن است.

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برترین‌ها